Yazı Detayı
19 Kasım 2016 - Cumartesi 09:27
 
ÖĞRENCİDEN ÖĞRETMENE
ISMAHAN ÇERİBAŞI
smhn_ceribasi@hotmail.com
 
 

Bazen kalemini de, kelamını da susturup kendi düşüncelerini sandıklar içinde saklayıp sadece okuduğun bir hikâyeyi paylaşman gerek neden mi insanoğlunun yetersiz olduğu çoğu şey de kendi düşünceleri de bir hiçtir…

 

İşte tam da o gün bugün yani 24. Kasım öğretmenler gününde kendi düşüncelerimi paylaşmaktansa onun kat be kat üzerinde daha değerli bir hikâyeyi sizlerle paylaşmak istiyorum… Hikâye, kelamını, kalemini özellikle takip ettiğim öğretmenimden alıntıdır o nerden nasıl buldu bilmiyorum ama önemli olan benim o hazineden yararlanıyor olabilmemdir…(teşekkür ederim hikaye için )

 

“ Günün son dersinin sonuna gelinmişti. Öğrenciler çıkmak için sabırsızlanıyordu. Defter ve kitaplarını çantalarına koydular. Zil çalar çalmaz, dışarı çıkmak için hazırdılar. Yalnız, Ali hazırlanmamıştı. Gecikmek için de elinden geleni yapıyordu. Nihayet zil çaldı.

 

Öğrenciler bir anda kapıya yöneldi. Ali, yerinden kalkmadı. Ağır ağır eşyasını topladı. Bir yandan göz ucuyla öğretmenine bakıyor, bir yandan da arkadaşlarının gitmesini bekliyordu.
Öğretmeni, onun bu halini fark etti:
 

- Hayrola Ali, dedi. Eve gitmeyecek misin?
 

Ali, son arkadaşının da çıktığını görünce cevap verdi:
 

- Sizinle konuşmak istiyordum öğretmenim.
 

- Peki, dedi öğretmeni. Ne söyleyeceksin bakalım?
 

- Ahmet arkadaşımız var ya...
 

- Evet, ne olmuş Ahmet'e?
 

- Durumları pekiyi değil galiba. Annesi, beslenme çantasına pekiyi şeyler koymuyor.
 

- Eee?
 

- Ona yârdim etmek istiyorum. Ama benim yardım ettiğimi bilirse üzülür. Günde bir simit parası biriktirip her hafta size versem, siz de ona verseniz?


Cebinden bir avuç bozuk para çıkarıp öğretmenin masasının üzerine koydu. Nurhan Öğretmen, paraya dokunmadı. Sandalyesine oturup düşündü.


Ali hakkındaki bilgilerini yokladı. Bildiği kadarıyla ailesinin durumu pekiyi değildi. Bu çalışkan ve sevimli öğrencisi, ne kadar da iyi niyetli ve düşünceliydi. Zengin bir ailenin çocuğu değildi. Buna
rağmen yârdim etmek istiyordu. Üstelik yardım ettiğinin bilinmesini istemiyordu.


Nurhan Öğretmen:
 

- Dur bakalım Ali, dedi. Bildiğim kadarıyla sizin de maddî durumunuz pekiyi değil. Yanlış mı biliyorum?
 

- Doğru biliyorsunuz öğretmenim. Babam gündelikçi. Çoğu zaman iş bulamıyor. Ama ben de çalışıyor, para kazanıyorum.


- Nerede çalışıyorsun?


- Simit satıyorum.


Nurhan Öğretmen yine durup düşündü. İyiliğin bu kadarına ne demeliydi şimdi? Bunun gerçekleşmesi zordu. Onu, bundan vazgeçirmek için bir çare bulmalıydı. Bunu yaparken, sevimli öğrencisini de kırmamalıydı. Onunla biraz daha konuşursa, belki bir yolunu bulurdu.


Nurhan Öğretmen, Ali'ye döndü:
 

- Büyüyünce ne olmak istiyorsun, diye sordu.
 

- Çok zengin bir işadamı...
 

- Niçin?


- İnsanlara daha çok yardım etmek için...


- Güzel, dedi Nurhan Öğretmen. Bak simdi Ali, Ahmet'in ailesinin durumu pekiyi değil, bu doğru. Ama sizinki de bundan pek farklı değil. İstersen acele etme. Çok zengin olduğun zaman insanlara yardim
edersin. Olmaz mı?


- Olmaz, dedi Ali. Şimdi yapmalıyım.


- Neden olmaz?


- Üç sebepten dolayı olmaz.


Birincisi: Bu para zaten benim değil. İyilik ettiğim için Allah, beni insanlara sevimli gösteriyor. İnsanlar da bundan etkileniyor, daha çok simit alıyorlar. Bu sayede gün boyu çalışanlardan bile fazla simit
satıyorum. Hele mahallede Hasan Amca var, her gün iki simit alıp güvercinlere veriyor.


İkincisi: 'Ağaç yas iken eğilir.' deniliyor. Şimdiden iyilik yapmayı öğrenmezsem büyüdüğümde hiç yapamam. Şimdiden iyilik yapmayıp bunu zenginlik günlerime ertelersem, zengin olduğum günlerde de daha zengin olduğum günlere erteler kendimi kandırmış olurum. Üçüncüsü ise daha önemli: Büyüdüğüm zaman çok zengin bir işadamı olmak istiyorum. Zamanında yatırım yapmayanlar büyük işadamı olamazlar.


Nurhan Öğretmen, karsısında büyük biri varmış gibi dinliyordu:


- Bu sonuncusunu pekiyi anlayamadım, dedi.


- Açıklayayım öğretmenim, dedi Ali. Şimdi, çok zengin olmadığım için, ancak günde bir simit parası kadar yardım edebiliyorum. Bundan fazlasını veremem. Allah, Cennet'i gücü kadar iyilik edene veriyor.


Şimdi gücüm bu olduğuna göre, Cennet'in fiyatı birkaç simit parası kadardır. Eğer zengin olmadan ölürsem birkaç simit parasıyla Cennet'e girebilirim. Bundan daha karlı bir yatırım olur mu?


Nurhan Öğretmen'in gözleri dolmuştu. Başını 'Evet' anlamında sallarken Ali'yi evine yolladı.


Sınıfa geri dönerken okulun boşaldığını fark etti. Eşyalarını toplamak için masasına döndüğünde Ali'nin bıraktığı paraların masa üstünde kaldığını fark etti. Sandalyesine gayri ihtiyari oturdu ve paraları eline aldı.


Hiçbir para ona bu kadar kıymetli gelmemişti. Sanki elinde dünyanın en kıymetli incilerini, yakutlarını, elmaslarını tutuyordu. Hatta bu paralar onlardan bile kıymetliydi. Bu paralar, bu bozuk SIMIT
paraları, Cenneti satın alabilecek paralardı. Sanki hiç bırakmak istemeyen bir duygu ile sımsıkı kavradı bu bozuk simit paralarını.


Oturduğu yerden kalkamadı Nurhan Öğretmen. İçinin dolduğunu, Tarif edilemeyen duygulara boğulduğunu hti. Birden boşalan sağanak yağmurlar gibi ağlamaya başladı. Ağladı... Ağladı... Ağladı.


Kendine geldiğinde aksam olmuştu. Yavaş adımlarla sınıftan çıkıp okuldan ayrılırken bekçi Sadık 'Bozuk Simit paraları ile cenneti satın almak, Bozuk Simit paraları ile cenneti satın almak' diye
Nurhan öğretmenin sayıkladığını duydu. Bekçinin hayretler içinde, 'Ne dediniz hocam?' demesini bile duymayan Nurhan öğretmen, bekçinin şaşkın bakışları altında akşamın alaca karanlığına karışıvermişti"...

 

Bütün saygı değer öğretmenlerimin önünde saygı ile eğilir bu kutsal günde ellerinden öperim sizler İYİ Kİ VARSINIZ…

SAYGILAR

 
Etiketler: ÖĞRENCİDEN, ÖĞRETMENE,
Yorumlar
Yazarın Diğer Yazıları
25 Temmuz 2017
17 EYLÜL 1961 MENDERES ve BEN 2017
11 Temmuz 2017
UTANIYORUM, UTANDIRDILAR
06 Haziran 2017
EVLİLİK DEDİĞİN!
23 Mayıs 2017
SERİNHİSAR'DAKİ KARA BULUTLAR
16 Mayıs 2017
ADAM OLMAZ MI, SERİNHİSAR?
28 Nisan 2017
KILIÇDAROĞLU
11 Nisan 2017
POLİS OLMAK
03 Nisan 2017
EVDEKİ CENAZE
27 Mart 2017
NE BİLİYORUM Kİ?
21 Mart 2017
BABAM SEVDİRDİ ( TAYFUN TALİPOĞLU )
14 Mart 2017
ERDOĞAN RÜZGARI
02 Mart 2017
BAYRAK MI, PAÇAVRA MI?
21 Şubat 2017
AJAN VAR TAKİPTEYİZ!
08 Şubat 2017
NE “EVET-HAYIR”-MIŞ ARKADAŞ…!!!
26 Ocak 2017
EVET, Mİ HAYIR MI?
23 Ocak 2017
TRUMP DA BİZİM Kİ DE BAŞKAN
05 Ocak 2017
SÖYLEMEYİN YAPIN ARTIK
26 Aralık 2016
RÜYANIN BÖYLESİ MÜMKÜN MÜ?
12 Aralık 2016
ŞEHİTLER VAR, HİÇ’LER İÇİN…
10 Aralık 2016
EMİR DEMİRİ KESTİ DE İNSANI…
28 Kasım 2016
ÜLKÜ OCAKLARINA SALDIRI (çakal şehre indi )
18 Kasım 2016
IRKÇILIK
04 Kasım 2016
MİSYONERLİK ve MİSYONERLER
26 Ekim 2016
PAŞA NEDEN SUÇLU ya da DEĞİL
12 Ekim 2016
KAHPESİN PKK!
15 Eylül 2016
ÖC’ALANIN ÖCÜ…
07 Eylül 2016
G20 ( KİMSE NE DEDİĞİNİ BİLMİYOR… )
31 Ağustos 2016
CERABLUS MU PKK MI?
25 Ağustos 2016
POLİS EŞİ OLMAK( duygu durmaz ki… )
10 Ağustos 2016
“P*Ç” Mİ OLACAKTIK…? (YOK ARTIK.)
05 Ağustos 2016
NÖBETTE İHANET VAR...!
27 Temmuz 2016
YÖNETİCİ ve İDARECİ
21 Temmuz 2016
2. DARBE YOLDA ...!
18 Temmuz 2016
DARBE- OYUN MU?
13 Temmuz 2016
SURİYE ve VATANDAŞ’LIK (!)
29 Haziran 2016
Yine BOOOOOMMM !!!
24 Haziran 2016
CEMAAT
15 Haziran 2016
ÖLÜM HABERİ
01 Haziran 2016
HAYDİ BİSMİLLAH!
Haber Yazılımı sanalbasin.com üyesidir